Labyrint - Meisje van Yde We rijden op het smalle wegje naar het monument voor het Meisje van Yde. We hebben geen idee hoe het eruit zal zien.

Na de scherpe bocht naar rechts wordt het pad nog smaller en eindigt in een modderig zandpad. Een grote groep middelbare mannen in fietstenue; helmen, stijve schoenen en strakke korte broeken met een lederen kruis, stappen net op om verder te rijden. Wij stappen uit en staan in de stevige wind. Het begint te regenen. ‘Martin, het is een labyrint!’ roep ik opgetogen.

Het is de plek waar het meisje eind 1800 gevonden is nadat ze bijna 2000 jaar aan het veen is overgeleverd geweest.
Ik maak eerst wat foto’s en stap de mond van het labyrint in om de zeven paden naar binnen te lopen. Op mijn weg naar het hart voel ik emoties opwellen. De energie is krachtig en de emoties wanhoop, verdriet en angst overspoelen me.

Het overvalt mij, maar als ik verder naar het hart loop voel ik eerst berusting en daarna acceptatie en wordt ik rustig en helder. Terwijl ik de paden van het labyrint terug loop valt de regen in vlagen naar beneden, het deert mij niets, Ik stap gesterkt in de auto waar Martin op mij wacht.  ‘Voelde jij het ook?’ vraagt hij als we wegrijden.

– Agnès Schlüter, www.udegan.nl

photos: M. van Nieuwburg