Ik liep op Barr Hill in Vermont, USA en op mijn pad zag ik de aarde. Er was rots en zand. Beiden steen, beiden aarde. De steen en het zand samen geplooid nu, ooit ontstaan door het samensmelten van stoffen, in onze ogen gevormd door gewelddadige bewegingen. En nu op mijn pad was een zachte steen en vloeiend zand.

Uiteindelijk gaat alles vloeien. Alles wat gevormd wordt zet zich geleidelijk, neemt een tijdelijke vorm aan want alles blijft in beweging, niet of nauwelijks zichtbaar voor onze ogen in ons leven nu. Er is alleen steen en zand, dat beweegt door onze voetstappen, de wind.

Misschien zijn al onze acties, beweegredenen in essentie gewelddadig. Verandering kan gewelddadig lijken. Maar wat zou er gebeuren als we veranderingen als vredevol, liefdevol zouden ervaren of zelfs vol vrede en vol van liefde veranderingen zouden initiëren?

Zouden we dan elkaar helpen honderden stappen verder te komen in onze ontwikkeling (als mensheid) en zo de collectieve liefdes-evolutie een handje te helpen. Dichter bij elkaar te komen, dichter bij een vredevolle samenleving te komen waar we elkaars veranderingen ondersteunen en begrijpen. Zoals de zachte steen en het bewegende zand, de aarde elkaar aanvoelen, aanvullen.

Karin

www.karinschluter.nl